De huid als graadmeter voor onze gezondheid

Onze huid is eigenlijk hetzelfde als dat oliecontrolelampje; als er van binnen iets mis is, zien we dat terug in onze huidconditie. Bijvoorbeeld veel levervlekken, als gevolg van oxidatieve stress. Of een droge huid bij gebrek aan huidvetten zoals squaleen en ceramide. Als uw huid een gebrek aan elasticiteit heeft, dan is de kans groot dat de elasticiteit in de bloedvaten ook te wensen overlaten. Dat kan duiden op bijvoorbeeld een gebrek aan elastinevezels of te weinig vitamine K2. Is er een collageengebrek in de huid, gemakkelijk meetbaar met een ultrasone scanner, dan is er ook een gebrek aan collageen in de botten, wat een serieus risico van osteoporose weerspiegelt. Is de huid vaal van kleur, de haren erg dun en springerig en breken de nagels gemakkelijk? Of ontbreekt het buitenste stukje van de wenkbrauw? Controleer een onderfunctie van de schildklier.

Zitten er donkere ringen onder de ogen? Veel oxidatieve stress, wellicht veel te veel gebruik van een mobiele telefoon of andere stralingsbron. Of gewoon een te dunne huid die transparant begint te worden door gebrek aan collageen. Liggen de ogen te diep, met veel fijne rimpels en een erg donkere kleur rondom de ogen, terwijl de huid juist bleek is dan kan een tekort aan cortisol het probleem zijn, bijvoorbeeld door chronische stress. Statines kunnen daar extra aan bijdragen omdat ze het controlemechanisme blokkeren. Is de huid erg dun aan het worden en steeds meer aan het zakken? Zien we duidelijk blauwe aderen op de rug van de hand? Dan is er zeer waarschijnlijk een tekort aan groeihormoon en zeker een tekort aan collageen, naast een verhoogd risico op osteoporose. Je ziet, van de huid valt heel veel af te lezen.

Esthetische ingrepen camoufleren de klacht maar lossen het probleem natuurlijk niet op. Liposuctie kan helpen (met de nodige risico’s) om van overtollig vet af te komen maar verhult een metabool probleem, wellicht zelfs prediabetes. Een esthetische arts is daarmee overduidelijk geen anti-aging arts. Zou hij of zij de oorzaak van het probleem aanpakken dan is dat een heel ander verhaal. Er kunnen dan nog steeds esthetische behandelingen plaatsvinden, maar zo wordt minstens voorkomen dat de klacht zich binnen enkele jaren of zelfs maanden gewoon herhaalt of elders naar boven komt. Voedingsadviezen kunnen helpen overgewicht te voorkomen. Of extra jodium of selenium om de schildklier beter te laten functioneren. Is daarmee dan de (huis-)arts de anti-aging specialist geworden? Wat doet een huisarts eigenlijk aan preventie? Hoeveel voedingsleer heeft hij of zij tijdens z’n opleiding genoten? En hoeveel daarna? Want inzichten veranderen snel. Wat weet de gemiddelde behandelaar van voedingssupplementen? De knowhow over vitamine D3, bijvoorbeeld, is de laatste 10 jaar verveelvoudigd. Helaas besteedt de opleiding bar weinig tijd aan die zaken. Daarnaast is de huisarts zo druk met de dagelijkse zaken dat het er zelden van komt. Combineer dat met de opgelegde, extreem korte consultatietijden en het is duidelijk dat zelfs de arts die het graag zou willen, het in z’n dagelijkse praktijk amper kan toepassen.